I need your support!

When I started to blogging I was writing about fashion. It was going well but then my mail got hacked and my 50+ posts just gone in a minute. It was let me down but I not give up writing and sharing. Difference is I started to write about music. Then I was busy with school and work, I forgot what I really want to do. Then I saw a course (to be fashion editor) in Istanbul Moda Akademisi. I decided to attend it and finally course starts this evening!

I don't write about fashion in this blog anymore but I have new tumblr blog for fashion. It's hard to reach people at the first time in blog, because of that I need your support :) If you look up my new tumblr site and share it with your friends, you'll make me happy!

Love,

M

My tumblr: One A Day Fashion
Twitter: @oadfashion
Facebook: One A Day Fashion FB page

**

Blogumu ilk yazmaya başladığım zamanlarda aslında moda yazmak için yola çıkmıştım. Güzel de yazıyordum ama mailimin hacklenmesi blogspot hesabımı da etkiledi ve 50 küsür upuzun yazım uçtu gitti. O yüzden biraz "heves kırıklığ"ı yaşasam da blog yazmaya devam ettim ama bu sefer -bildiğiniz gibi- müzik ağır bastı. Okul iş derken gerçekten yapmak istediğim şeyi unutmuştum. Şimdiyse hayallerimi gerçekleştirmek ve istediğim işi yapmak için bir adım atıyorum. İstanbul Moda Akademisi'nde "Moda Editörlüğü" programını görür görmez, işte yapmak istediğim şey bu diyerek, kaydımı yaptırdım. Bu akşam derslere başlıyoruz.

Ben de bir karar alarak moda yazılarımı bu blogdan ayrı tutmaya karar verdim. İkisi bir arada pek olmuyor. Müzik yazıları ve paylaşımlarına buradan devam edeceğim ama moda yazılarımı tumblr'da yeni açtığım blogda sürdüreceğim. Yeni bir blog açmanın bazı zorlukları var. İlk etapta insanlara ulaşmak biraz zor oluyor. Bloguma bir göz atar ve arkadaşlarınızla paylaşırsanız çok sevinirim. Desteğinize ihtiyacım var :)

Sevgiler,

M

Tumblr: One A Day Fashion
Twitter: @oadfashion
Facebook: One A Day Fashion FB sayfası

Where Am I?

In last two weeks, I got e-mails like "Love your blog but why your posts become one in a week?". Thanks for mails, cause it makes me feel I'm good at what I'm doing. I don't like to write about my personal life, but have to say it and then you can understand me :) 
Maybe you don't know about my mom. She had operation and just off from hospital. Also my dearest friends came from Chicago and they're my priority now. It's summer and we're enjoying Istanbul. Maybe I must not excuse about it but I really don't have time. I'll be back soon, thanks for your understanding. Hope you all have a great summer!

İki hafta içerisinde "Blogun çok iyi ama neden böyle aralıklarla yazıyorsun?" tarzı birkaç tane mail aldım. Mailler için teşekkürler! Çünkü onlar bana iyi yolda olduğumu hissettiriyor.
Ayrıca bilmeyeniniz varsa, bir süredir annem şu nedenden dolayı rahatsız. Yeni taburcu oldu ve yurt dışından çok sevdiğim arkadaşlarım geldi ve onlarla iyi zaman geçirmek şu anki önceliğim. Malum yaz ve geziyoruz. Bunu bahane etmemem lazım ama hal böyle olunca gerçekten zaman kalmıyor. Kişisel meselelerden blogda bahsetmek hoşuma gitmiyor ama beni anlamanız için bunları yazmam gerekiyordu. Yakın zamanda bloga iyi bir dönüş yapmayı umuyorum. Hatta bundan sonraki ilk postum "Efes Pilsen One Love 10" olacak :)
Umarım hepiniz güzel bir yaz geçiriyorsunuz ve geçirmeye devam edersiniz!

Personal | 25th B-Day!

25th of January and it's my 25th birthday. When I was seventeen, 25 seems like 30's... Actually I feel great now. Still look younger than my age, thanks to my genes!

Also it's not just about appearance, 25 is the age that you feel stronger than ever. I think more before act but at the same time I want to have fun in life. Thinking about future but also enjoy like future is not coming. Reading, writing and listening more... Because life is beautiful when you're learning more. They say ignorance is bliss but I found happiness in knowledge.
I love my life and people around me, happy to born 25 years ago :)

Ocak'ın 25'i ve bugün 25. yaş günüm. 17 yaşındayken 25 bana 30'lu yaşlar gibi görünürdü ama şu an gayet iyi hissediyorum. Genlerime çok şey borçluyum, hala yaşımdan küçük gösteriyorum.

Aslında görünüş falan bir kenara, hayata karşı insanın duruşunun daha sağlamlaştığı bir yaş dilimine girdim. Adımlarımı atarken daha çok düşünüyorum ama aynı zamanda hayatın tadını da kaçırmıyorum. Hem geleceği düşünüp, hemde "gelecek" gelmeyecek gibi o anın tadını çıkarmaya çalışıyorum. Daha çok okuyorum, yazıyorum, dinliyorum... Çünkü hayat öğrendikçe çok daha güzel ve yaşanabilir bir hale geliyor. Cehalet mutluluktur demişler ama ben mutluluğu bilgide buluyorum.
Hayatı ve çevremdeki insanları çok seviyorum, iyi ki bu dünyaya gelmişim :)